wtorek, 11 kwietnia 2017

Cudny dziwak lejkowaty!

Są rzeczy, które muszą się wydarzyć. Podoba się to nam czy nie, od pewnych sytuacji się nie wywiniemy i już. Takim imperatywem i do tego kategorycznym jest fotografowanie wiosennych kwiatów. Wczesnowiosennych ściślej rzecz biorąc.
Mają w sobie nieprawdopodobny potencjał wieszczenia zmian zachodzących w przyrodzie.
Nawet tak ortodoksyjni miłośnicy zimy jak ja, klękną przed energią wiosny. To uwarunkowanie jest silniejsze niż nasze osobnicze preferencje, niż nasze zachciewajki i wybory. Radość z wiosny mamy wbudowaną w geny, ba w bozony tworzących nas atomów! A może być też aż tak, że energia wiosny gra na strunach ukrytych w najskrytszych zakamarkach protonów tych atomów!
Sami widzicie, żartów nie ma.
Klęknąłem więc i zrobiłem te cudeńka, jakimi są leśne pikulinki, czyli jedne z mniejszych kwiatów.
I tak powstały zdjęcia zawilców, przylaszczek i tego cudnego dziwaka lejkowatego, którego z imienia i nazwiska nie znam bynajmniej.






Oczywiście jak kwiaty to i owady - nierozłączni przyjaciele. Jedne bez drugich nie mogłyby istnieć i vice versa :)


Jak już jesteśmy przy skrzydlatych, to ja klęczę dla motyla, a nade mną bielik skrzydła swe ... rozchyla :)
Dobrze, że nie zabrałem się za wiersze, choć kiedyś się zabrałem, ale kto się kiedyś nie zabrał? :)

Obok zawilców i przylaszczek, było świeżo odgniecione babrzysko.
Zobaczcie jak wyraźnie odcisnęły się dzicze szczeciny.



A na jeziorze awantura na całego!



Nie lubię awantur, poszedłem w głąb lasu.
Ku mojemu zaskoczeniu, w środku lasu mieszanego, rosła grupka największych żywotników jakie w życiu widziałem! Te tuje okazały się być pełnowymiarowymi drzewami! Ale że w naszym lesie ... ale?

Nie byłbym sobą ...


Nawet nie próbowałem ich podchodzić. Słońce o tej godzinie już tak wysuszyło liście, że podchód był skazany na porażkę.
"Kucłem se" i zabawiłem się światłem ścielącym się po mchach starego pnia.


Wracając do domu, uwieczniłem jednego z najpospolitszych i jednocześnie jednego z najpiękniejszych ptaków Warmii. Żyję już długo, nazbyt długo by nie uznać ich za pospolite i przestać się nimi zachwycać ... nie przestałem. Uważam bociany za swoisty cud. Na tym jednym ptaku zderzają się ze sobą trzy najbardziej kontrastujące kolory. Niepojęte!
Gdy patrzę na bociany, zastanawiam się, czy aby na pewno wiem już wszystko o kamuflażu? :)

22 komentarze:

  1. Pikulinki urocze! Przyrodniczo i filologicznie ;-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ostatnio, a w zasadzie od zawsze zastanawiam się, który aspekt interesuje mnie bardziej, przyrodniczy czy filologiczny :)))

      Usuń
  2. Te fioletowe skrzacie czapeczki to kokorycz pełna. Super makra ostatnio Ci wychodzą, serce przylaszczki przepiękne.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. a bo zacząłem korzystać z pewnej funkcji aparatu, z której wrodzone lenistwo wcześniej nie pozwalało mi korzystać :)))))))))
      A za kokorycz serdecznie dziękuję, liczyłem na to, że będziesz wiedziała, Inga na Fb też sugerowała kokorycz. Muszę poczytać o tej roślinie, bo kwiaty zauroczyły mnie całkowicie :)

      Usuń
    2. A, no tak, Olympus ma bardzo dobrą i skuteczną funkcję makro. Tym swoim bździdełkiem zrobiłam kilka pięknych motyli, a Ty masz przecież super model.

      Usuń
  3. Się podoba. Jak zwykle zresztą.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Się bardzo cieszę zatem. Jak zwykle zresztą ;)

      Usuń
  4. Tak, dziwak rzeczywiście cudny... A może czas powrócić do przeszłości i zachwicić bywalców jakimś wierszem? ;) No i... bez jeleni się obyć nie mogło :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mateusz, obiecuję, że odnajdę te wiersze i coś opublikuję :)

      Usuń
  5. Zawilec bo taki skromniutki i delikatny

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. a wiesz mogłaś dziś napisać cokolwiek, a nawet tylko myślnik postawić i tak by wystarczyło :)))

      Usuń
  6. Moje bździdełko też już złapało przylaszczki i motyle, moje serce otworzyło się, zmarchy rozprostowały! Fakt, ja również jestem fanką zimy, ale wiosną unosi się w powietrzu takie "cóś", że nawet inaczej oddycham :). Zajrzałam sobie do serca Twojej przylaszczki i moje też wyrównało rytm. Chociaż dzisiaj szaro, buro i ponuro, a wczoraj wielokrotny gradzik, WIOSNA panuje :).
    Pozdrowionka i świąteczne uściski, Kasia z Olsztyna.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Kasiu i ja Ciebie pozdrawiam, zawsze miło czytać Twoje komentarze :)

      Usuń
  7. Twoje zdjęcia są zjawiskowe bez względu co jest obiektem fotografowania. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Agatku, ale mi zrobiłaś przyjemność - DZIĘKI! :) Pozdrawiam :)

      Usuń
  8. Sliczny post, takie widoki i skromne opowieści lubię:) Pień drzewa obrośnięty mchem jest jak z zaczarowanego świata, z bajki. Gdy widzę takie miejsca zawsze nasuwają mi się bajkowe skojarzenia:) Pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. I ja Ciebie pozdrawiam :) Co do skromnych opowieści, to na tym blogu różnie bywa, czasami jest całkowicie nieskromnie ;)

      Usuń
  9. Wiersze w Twoim wydaniu... ciekawe... A co do bociana to się nie zastanawiałam nad doborem barw, ale to chyba z kamuflażem ma niewiele wspólnego.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Luna, opublikuję kilka z nich, obiecuję :) A bociek w dalszym ciągu pozostaje zagadką :)

      Usuń
  10. Tam, gdzie rosną żywotniki w środku lasu - tam był zapewne grób...?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. a wiesz, nie pomyślałem, choć kurcze wątpię. Nie ma tam najmniejszego śladu po grobie. Ale zainteresuję się ta wersją, może, może :)

      Usuń